Αντώνης Ρέμος: Γιατί δεν έπρεπε να ακυρωθεί η συναυλία στη Θεσσαλονίκη;

Υπάρχουν στιγμές που μια δημόσια συζήτηση ξεφεύγει από την ουσία. Και στην περίπτωση της συναυλίας του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη, αυτό ακριβώς φαίνεται πως συνέβη.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έφερε, όπως ήταν φυσικό, βαρύ κλίμα στον καλλιτεχνικό χώρο. Ο σεβασμός στη μνήμη του είναι αυτονόητος. Όμως από εκεί και πέρα, υπάρχει ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί: γιατί θεωρήθηκε ότι ο μόνος τρόπος για να τιμηθεί ένας άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή ήταν να σταματήσει μια συναυλία;

Η συναυλία του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη ήταν προγραμματισμένη εδώ και καιρό. Πίσω από αυτήν δεν υπήρχε μόνο ένας καλλιτέχνης πάνω σε μια σκηνή, αλλά μουσικοί, τεχνικοί, παραγωγοί και δεκάδες εργαζόμενοι που είχαν προετοιμάσει μια μεγάλη βραδιά. Υπήρχε, φυσικά, και το κοινό: οικογένειες, παρέες, άνθρωποι που είχαν οργανώσει τη βραδιά τους, ακόμη και άνθρωποι που ταξίδεψαν για να βρεθούν εκεί.

Όμως όλα αυτά δεν είναι τελικά το σημαντικότερο. Το σημαντικότερο είναι αυτό που συνέβη όταν άναψαν τα φώτα της σκηνής.

Η συναυλία πραγματοποιήθηκε και από την πρώτη στιγμή ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν παρών. Όχι ως μια τυπική αναφορά, αλλά μέσα από τα λόγια και τη στάση του Αντώνη Ρέμου, ο οποίος μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τον συνάδελφό του και θέλησε να αφιερώσει μέρος της βραδιάς στη μνήμη του.

Και ύστερα ήρθε εκείνη η στιγμή που όσοι ήμασταν στη Θεσσαλονίκη δύσκολα θα ξεχάσουμε. Ο Ρέμος ζήτησε από τον κόσμο να σηκώσει τα φλας των κινητών του και ξαφνικά η νύχτα γέμισε φως. Χιλιάδες κινητά σηκώθηκαν στον αέρα και χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε έναν διαφορετικό αποχαιρετισμό. Εμείς που ήμασταν εκεί ανατριχιάσαμε.

Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν social media, αντιπαραθέσεις και στρατόπεδα. Δεν υπήρχε η συζήτηση για το αν «έπρεπε» ή «δεν έπρεπε» να γίνει η συναυλία. Υπήρχε ένας καλλιτέχνης που αποχαιρετούσε έναν συνάδελφό του και ένα κοινό που τον αποχαιρετούσε μαζί του.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία που χάθηκε μέσα στην όλη συζήτηση. Ο πολιτισμός δεν σταματά επειδή πενθεί. Η μουσική δεν είναι απαραίτητα ασυμβίβαστη με το πένθος. Αντίθετα, πολλές φορές είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος εκφράζει τη θλίψη του. Ο σεβασμός δεν μετριέται μόνο με κλειστές σκηνές και ακυρωμένες εκδηλώσεις. Μπορεί να είναι ένα τραγούδι, μια αφιέρωση, λίγα λόγια, ένα χειροκρότημα ή χιλιάδες μικρά φώτα μέσα στη νύχτα.

Αυτό είδαμε στη Θεσσαλονίκη.

Γι’ αυτό και η ένταση της κριτικής απέναντι στον Αντώνη Ρέμο δημιουργεί ένα ακόμη ερώτημα: μήπως τελικά η επίθεση δεν αφορούσε μόνο τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη; Μήπως κάποιοι δεν ήθελαν εξαρχής τη συγκεκριμένη συναυλία στη Θεσσαλονίκη και η συγκεκριμένη συγκυρία έδωσε μια επιπλέον αφορμή για να ενταθεί η κριτική απέναντι στον Αντώνη Ρέμο;

Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε και δεν πρόκειται να το παρουσιάσουμε ως γεγονός. Μπορούμε όμως να το θέσουμε ως ερώτημα. Γιατί όταν η πραγματικότητα που είδαν χιλιάδες άνθρωποι πάνω στη σκηνή είναι διαφορετική από την εικόνα που παρουσιάζεται στη δημόσια συζήτηση, τότε αξίζει να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά.

Ας μην απαιτούμε, λοιπόν, από όλους να πενθούν με τον ίδιο τρόπο. Κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι η συναυλία έπρεπε να ακυρωθεί και η άποψη αυτή είναι απολύτως σεβαστή. Κάποιος άλλος μπορεί να θεωρεί ότι η επιλογή να πραγματοποιηθεί η συναυλία και να μετατραπεί ένα μέρος της σε φόρο τιμής στον Γιώργο Μαζωνάκη ήταν επίσης ένας τρόπος αποχαιρετισμού.

Αυτό που δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητο είναι ότι η δεύτερη επιλογή συνιστά ασέβεια.

Γιατί ένας καλλιτέχνης δεν τιμάται απαραίτητα μόνο με τη σιωπή. Μπορεί να τιμηθεί και μέσα από αυτό που αγάπησε περισσότερο: τη μουσική.

Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα να μην είναι γιατί ο Αντώνης Ρέμος έκανε τη συναυλία. Ίσως να είναι γιατί θεωρούμε ότι για να πενθήσουμε έναν καλλιτέχνη πρέπει υποχρεωτικά να σταματήσει η μουσική.

Στη Θεσσαλονίκη, πάντως, η μουσική συνεχίστηκε. Και μέσα σε αυτήν υπήρχε και ο Γιώργος Μαζωνάκης: μέσα από τα λόγια του Ρέμου, την αφιέρωση και εκείνη τη θάλασσα από φώτα που δημιούργησε το κοινό.

Γιατί εκείνο το βράδυ δεν είδαμε απλώς μια συναυλία του Αντώνη Ρέμου. Είδαμε και έναν κόσμο να λέει, με τον δικό του τρόπο, το δικό του «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη.

Πασχαλίδης Γιώργος