Τις τελευταίες ημέρες ένα ολιγόλεπτο απόσπασμα από τη ζωντανή κάλυψη των καταστροφικών πυρκαγιών έγινε αφορμή για έναν ανελέητο διαδικτυακό «λιθοβολισμό». Μια δημοσιογράφος βρέθηκε στο στόχαστρο επειδή χαμογέλασε στιγμιαία την ώρα της σύνδεσης. Και ξαφνικά, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, κάποιοι θεώρησαν ότι είχαν το δικαίωμα να την κρίνουν, να την προσβάλουν και να την καταδικάσουν.
Αλήθεια, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν του έχει συμβεί ποτέ ένα αμήχανο ή νευρικό χαμόγελο σε μια δύσκολη στιγμή;
Η ανθρώπινη ψυχολογία δεν λειτουργεί με διακόπτες. Υπάρχουν στιγμές έντονης πίεσης, αμηχανίας ή συναισθηματικής φόρτισης, όπου ένα χαμόγελο ή ακόμη και ένα γέλιο δεν εκφράζει χαρά. Είναι μια ασυναίσθητη αντίδραση που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας.
Πόσοι δεν έχουν χαμογελάσει αμήχανα ακόμη και σε μια κηδεία αγαπημένου τους ανθρώπου; Όχι επειδή ένιωθαν ευτυχία, αλλά επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος πολλές φορές αντιδρά με τρόπους που ούτε οι ίδιοι μπορούμε να εξηγήσουμε. Αυτό δεν μειώνει τον πόνο, ούτε δείχνει έλλειψη σεβασμού.
Οι δημοσιογράφοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, καλύπτοντας τραγωδίες, πυρκαγιές, δυστυχήματα και ανθρώπινες απώλειες, δεν παύουν να είναι άνθρωποι. Βιώνουν πίεση, κούραση και έντονα συναισθήματα. Το να απομονώνεται μια στιγμή λίγων δευτερολέπτων και να μετατρέπεται σε αφορμή για δημόσιο εξευτελισμό δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε ανθρώπινο.
Η κριτική είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός. Η ανθρωποφαγία όμως δεν είναι. Πριν γράψουμε το επόμενο υβριστικό σχόλιο, ας αναρωτηθούμε αν θα θέλαμε να κριθούμε κι εμείς από μια μόνο στιγμή της ζωής μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Και όλοι αξίζουμε λίγη περισσότερη κατανόηση και λίγη λιγότερη βιασύνη στην καταδίκη.
Πασχαλίδης Γιώργος
0 Σχόλια