Tvnea.com ©

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ...

Στατιστικά TVNEA.COM

Άρθρα

Σχόλια

ΤΑ SOCIAL MEDIA

ΤΟΥ TVNEA.COM

    Ανάρτηση απο: Έλενα Μπολονάση Ημερομηνία: 5/10/2017 03:45:00 μ.μ. / Σχόλια : 0


    Μια αναδρομή στο παρελθόν. Τι θυμάται ο Γιώργος Παρτσαλάκης από τα παιδικά του χρόνια;


    «Ηταν φτωχικά! Όσο δεν πάει άλλο. Μετά τον Εμφύλιο, σε μια χώρα διαλυμένη, σε ένα χωριό της Κρήτης, τι περιμένεις; Ο πατέρας μου, αν και είχε τελειώσει το Γυμνάσιο και θα μπορούσε να γίνει δάσκαλος, δεν έφυγε από την Κρήτη. Έμεινε στο νησί για να καλλιεργεί τα χωράφια μας. Ήταν και κτηνοτρόφος και χασάπης. Δούλευα μαζί του από μικρός. Ήθελα να τον βοηθάω, ειδικά μετά τον θάνατο της μάνας μου, το 1961. Έμεινα ορφανός από μητέρα σε ηλικία 10 ετών. Δυστυχώς, είχε καρκίνο στο στήθος. Και ήταν τόσο μεγάλη η αγάπη του πατέρα μου για εκείνη, που δεν παντρεύτηκε ξανά. Ήταν το στήριγμά μας, για μένα, τον αδερφό μου και τις δύο αδερφές μου. Έφυγα από το σπίτι τελευταίος και τον άφησα μαζί με τη γιαγιά μου και τον παππού μου, οι οποίοι έζησαν μέχρι τα 80 τους και ο πατέρας μου τους φρόντιζε» τόνισε στην Espresso.

    -Πώς διαχειριστήκατε την απώλεια της μητέρας σας;

    «Δεν νομίζω ότι είναι κάτι που ξεπερνιέται. Είναι πολύ βάρβαρος αποχωρισμός για ένα παιδί. Επειδή είμαι πατέρας δύο αγοριών, πιστεύω πλέον ακράδαντα -αν και τα λατρεύω τα παιδιά μου, όπως και αυτά εμένα- ότι μάνα είναι μόνο μία.»

    -Με την υποκριτική είχατε μεράκι από μικρός;

    «Όχι! Στο σχολείο δεν μπορούσα να πω ούτε ποίημα. Ντρεπόμουν! Απλώς, αυτό που έζησα ως παιδί στην Κρήτη, με τον θάνατο, ήταν τρομακτικό. Σε αυτό το νησί ο θάνατος βιώνεται υπερβολικά. Παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Γενικότερα, στην Κρήτη δεν υπάρχει η αίσθηση του μέτρου. Οταν πέθανε η μάνα μου, έκλεισε το σπίτι. Επεσε μαύρο παντού... Κι εγώ από την ανάγκη να ξεφύγω από αυτήν τη θλίψη πήγαινα στα γλέντια του χωριού για να ακούσω μαντινάδες, λύρες και λαούτα. Ηθελα να ξεφύγω από το πένθος και αυτό το βρήκα στη χαρά των πανηγυριών. Αυτό που βιώνω 45 χρόνια πάνω στο σανίδι είναι αυτό που ζούσα κλεφτά στα πανηγύρια του χωριού. Εκανα επάγγελμα τη διάθεσή μου να ταξιδέψω στη χαρά για δύο ώρες και μαζί μου να έχω συνοδοιπόρους τους ανθρώπους που βρίσκονται στην πλατεία και να τους κάνω να περνούν καλά. Αυτή την επικοινωνία έψαχνα τελικά σε όλη μου τη ζωή και τελικά γι' αυτό έκανα θέατρο.»

    icon allbkg

    Tagged with:

    Επομενο αρθρο
    Νεότερη ανάρτηση
    Προηγουμενο αρθρο
    Παλαιότερη Ανάρτηση

    Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΧΟΛΙΑ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ