Η Έλενα Ακρίτα για τον ΔΟΛ:«Οι τράπεζες έχουν αγριέψει και δεν...»

0 Comments


Το τελευταίο διάστημα ο ΔΟΛ διανύει ίσως την πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής του, μια και τα χρέη και τα οικονομικά προβλήματα έχουν πια γίνει απροσπέλαστο εμπόδιο.

Γύρω από αυτήν την κατάσταση αλλά και με αφορμή την άφιξη, στο συγκρότημα, του δημοσιογράφου και πολιτικού, Μουλόπουλου, η Έλενα Ακρίτα,σεναριογράφος αλλά και δημοσιογράφος στην εφημερίδα,ΤΑ ΝΕΑ, του Ομίλου,δημοσιεύει ένα άρθρο με τίτλο ,Κουράσαμε λίγο εμείς του ΔΟΛ,όπου γνωστοποιεί κάποιες σκέψεις της γύρω από μείζονα ερωτήματα-ζητήματα που έχουν ανακύψει κι αφορούν το μέλλον του ιστορικού αυτού δημοσιογραφικού συγκροτήματος...

Το κείμενό της: 

Κουράσαμε λίγο ‘εμείς του ΔΟΛ’ 

Κατ’ αρχάς - για να κάνουμε την αυτοκριτική μας - οφείλουμε να παραδεχτούμε πως, όχι απλά σας κουράσαμε, αλλά σας γανώσαμε το κέρατο. Βέβαια, είναι λογικό ν’ ασχολούμαστε (και να σας απασχολούμε) με τα μαύρα μας τα χάλια, αλλά όλα έχουν κι ένα όριο στην Ελλάδα της ανεργίας. Εμείς εδώ την είδαμε «άλλος παιδί δεν έκανε, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη».

Δεύτερον, επειδή εμένα αυτά τα ‘δρυός πεσούσης’ δεν μου κουμπώνουν στην πλάτη, θα ήθελα να αποχαιρετήσω τον παραιτηθέντα διευθυντή των Νέων, Δημήτρη Μητρόπουλο. Έναν δυναμικό, ευγενικό, άξιο συνάδελφο που ως διευθυντής, αν κι εργασιομανής ο ίδιος, πάντα έβρισκε χρόνο τόσο ν’ ακούσει όσο και να λύσει τα προβλήματά μας. Τον ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου για την άψογη συνεργασία μας, και του εύχομαι τα καλύτερα να ‘ναι μπροστά του.

Πάμε τώρα στον Βασίλη Μουλόπουλο. Τον οποίο δεν γνωρίζω προσωπικά. Βλέπεις, εμείς οι εργαζόμενοι μάθαμε τα καθέκαστα ταυτόχρονα με τους αναγνώστες. Κι όσο να πεις, μια κεραμίδα τη φάγαμε, να, κοίτα, ακόμα έχω το καρούμπαλο. Σοβαρός κι αξιόλογος δημοσιογράφος ο Μουλόπουλος ,με κοντά 30 χρόνια θητεία στο Βήμα ΜΕΝ, με μια αμιγώς κομματική πορεία τα τελευταία χρόνια ΔΕ. Γι’ αυτό ακόμα δεν έχει εντοπιστεί το... γεωπολιτικό του στίγμα, σε σχέση με εμάς εδώ.

Που παρεμπιπτόντως, δεν θα διευκρινιστεί όχι στο μιλητό, αλλά στις πράξεις. Γιατί, κακά τα ψέματα, είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως εδώ ο Σύριζα δεν έχει βάλει το χεράκι του. Μέχρι αγκώνα μη σου πω. Αυτή είναι η άποψη των περισσότερων από μας. Μια άποψη που το μέλλον ή θα τη διαψεύσει ή θα τη δικαιώσει. Γι’ αυτό τη γράφω κι εγώ εδώ. Στην εφημερίδα. Δεν την ψιθυρίζω πίσω απ’ την πλάτη του Μουλόπουλου. Όπως γινόταν πάντα εδώ μέσα. Από τα 18 μου χρόνια, που – με κάποιες διακοπές – δούλεψα στον Ταχυδρόμο, στο Βήμα και στα Νέα ποτέ κάνεις δεν μου έκανε την παραμικρή λογοκρισία. Δεν μου άλλαξε ένα ‘και’. Κι απ’ ό,τι γνωρίζω – όρκο δεν παίρνω - σε κανέναν άλλο συνάδελφο.

Είναι αστικός μύθος πως, μπαίνοντας στον Όμιλο στο ισόγειο όλο δεξιά υπάρχει θάλαμος βασανιστηρίων, όπου εκεί οι ιεροεξεταστές της πολιτικής ορθότητας μας κρεμούν ανάποδα για να μετανοήσωμεν. Όχι ότι δεν υπάρχουν πολιτικές ντιρεκτίβες σε όλα στα έντυπα, μην τρελαθούμε. Αλλά εδώ και κόντρα να πήγαινες, πάλι αυτούσια δημοσιευόταν η άποψή σου στην εφημερίδα.

Όσο για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τον Δ.Ο.Λ. θα δείξει. Το ζήτημα είναι να μη δείξει η νεκροψία, γιατί οι τράπεζες έχουν αγριέψει και δεν καταλαβαίνουν Χριστό. Σε αυτή την περίπτωση, παίζει όλα αυτά να είναι και να παραμείνουν ασκήσεις επί χάρτου. Λευκού.

Από κει κι ύστερα, υπάρχουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι. Διότι καλό και άγιο το ‘εμείς’, το ‘όλοι μια γροθιά’ σε συνδικαλιστικές συσπειρώσεις, αλλά μέχρις εκεί. Ο καθένας μας έχει το δικό του αξιακό σύστημα. Και με βάση αυτό το αξιακό σύστημα, χτίζει ή γκρεμίζει τις γέφυρες επικοινωνίας με τους αναγνώστες. Ωραίες κι οι κωλοτούμπες, αλλά έχουν ένα θεματάκι: τις βλέπουμε όλοι, γιατί γίνονται μπροστά στα μάτια μας. Εδώ είμαστε όλοι και συνέχεια συστηνόμαστε μαζί σας. Με τα σωστά και τα στραβά μας, με τα λάθη μας και τα πάθη μας, εδώ είμαστε, εδώ γράφονται και καταγράφονται οι απόψεις όλων μας.

Κατά τ’ άλλα, τα δικά μας ντέρτια εδώ στον ΔΟΛ δεν είναι πιο σημαντικά από τα εργασιακά άλλων κλάδων. Όμως φταίμε κι εμείς. Και φταίμε γιατί, απ’ το μαγευτικό Καστελόριζο και μετά, πιστεύαμε πως η κρίση αφορά τις ‘Ζωές των Άλλων’. Όχι τις δικές μας. Γιατί για εμάς η κατσίκα του γείτονα ήταν το τέλος της εφημερίδας, ‘Ελευθεροτυπία’. Ας καταλάβουμε ,λοιπόν, πέντε πράγματα. Κι ας μετρηθούμε ξανά. Αν κι εδώ που τα λέμε, μετρημένοι είμαστε.

​Έλενα Ακρίτα

0 Τα Σχόλια σας: